BVPP-er Martin Rietveld Lid OR Productie gaat met Pensioen!

 20150513 202603

Martin Rietveld, OR-lid Productie namens de BVPP-fractie, neemt na 48 dienstjaren afscheid van PostNL, maar blijft zich actief inzetten voor BVPP. Naar eigen zeggen: ‘omdat ik het fijn vind om voor mensen iets te kunnen blijven doen’. In dit interview lees je meer over een van onze bijzondere BVPP’ers: een postbezorger die professioneel ging wielrennen tijdens de Olympische Spelen in 1976. De BVPP spreekt met ‘de doorzetter van PostNL’!

Martin, met jouw 66 levensjaren jong ben jij nu 48 PostNL dienstjaren rijk. Vertel eens, hoe begon het allemaal?

Ik begon in 1970 aan mijn eerste baan bij PostNL, maar ik was opgeleid als broodbanketbakker. In het vak als bakker heb ik het alleen nooit echt “klaar gebakken”. Ik haalde daarom mijn diploma voor de MTS op de avondschool. Vrij snel daarna kwam ik bij het RT Delftsplein terecht, waar ik voorman werd.

Hoe was deze overstap voor jou?

Ik ben een echte ‘mensen’-mens, dus het beviel goed. Daarna ben ik altijd teamleider gebleven. De functie werd met de jaren steeds omvatrijker. Het was niet alleen maar leidinggeven aan mensen op een zaal. Er gingen best veel uren in het werk zitten.

Wat trok jou dan aan, aan PostNL?

Destijds zochten ze bij PostNL ‘huisvrouwen’ die de post verdeelden. Voor mij was dit de perfecte baan, omdat ik het kon combineren met mijn sport: wielrennen! Ik was een fanatieke sportman. Dat had je zeker niet gedacht? Als postbezorger had ik een contract van 109 uren in de maand. Mijn dienst duurde tot één uur ’s middags. In de ochtend bracht ik dan de post weg en daarna kon ik nog tot zes uur trainen voor het wielrennen.

Wat is het leukste dat je hebt meegemaakt bij PostNL?

Vroeger was het nog leuk bij ‘de Post’. Er was toen nog heel veel mogelijk. Nu, vandaag de dag, is het te strak geworden, vind ik. Toen ik net was begonnen bij PostNL combineerde ik mijn sport nog met mijn baan. Op een gegeven moment werd ik serieuzer, ik begon toen professioneel te trainen voor het wielrennen. Ik werkte daarnaast nog drie ochtenden voor PostNL. Maar deze combinatie viel me toch te zwaar. Toen ik een aanbod kreeg om de zesdaagse tocht van Antwerpen te fietsen, heeft de toenmalig directeur van PostNL, de heer De Lugte, mij een belofte gedaan. Dat had me erg geholpen.

Wat hield die belofte in?

Ik wilde ontslag nemen, zodat ik mij fulltime kon richten op het fietsen. De Lugte maakte toen met mij de afspraak, dat mocht het met het wielrennen niet lukken, dan mocht ik altijd terugkomen bij PostNL! Zo had ik altijd nog een ‘achterdeur’ bij de Post. Dat was voor mij een hele grote geruststelling.

Dat kan ik me goed voorstellen! Waarom denk je dat De Lugte dat zo met je had afgesproken?

De Lugte was een enthousiaste sportfanaat. Hij zag mij als de ambassadeur van PostNL. Tijdens interviews gaf ik dan ook altijd aan dat ik voor PostNL werkzaam was.

Hoe verging het wielrennen jou?

Nou, ik heb in 1976 mogen fietsen voor de Olympische Spelen in Montreal (Canada)! In de discipline Ploegachtervolging. Hier heb ik toen nog zelfs een diploma voor gekregen. Maar het jaar 1976 eindigde met een ongeluk. Tijdens de wedstrijd reed een collega coureur tegen de vangrail, waardoor ik viel en een gecompliceerde bekkenfractuur kreeg.

Wat heftig! Daarmee kwam je wielrennerscarrière dus ten einde?

Nee, hoor. Na mijn herstel ging ik zelfs beter rijden! Tijdens de Wereldkampioenschappen in 1977 werd ik namelijk vierde en in 1978 zelfs derde! Ik was helemaal terug door veel te trainen. Ik heb daarna nog even geprobeerd het op professioneel niveau vol te houden, maar het werd steeds moeilijker om de juiste sponsors te vinden voor het prijzengeld tijdens de rit. Er viel dus weinig meer te verdienen. Eind 1983 zette ik daarom een punt achter deze carrière. In 2000 heb ik het fietsen wel nog één keer opgepakt. Dat was voor de Malawi actie voor het kinderfonds. Ik fietste toen van Barcelona naar Rotterdam, dat was 2200 km! Dit bracht mij 5600 euro op, dat ik aan het kinderfonds doneerde.

Ben je daarna teruggegaan naar PostNL?

Ik was gedurende mijn wielercarrière lange tijd nog werkzaam bij PostNL, wel op parttime basis. Na het wielrennen begon ik in de bestelsector Rotterdam Noord. Mijn diensten bestonden toen uit één week nachtdienst en drie weken buitendienst. Hoewel ik het wielrennen heb opgegeven, ben ik tot op de dag vandaag sportief gebleven. Mijn favoriete sport nu is bergklimmen! De Matterhorn, Elger en de Montblanc heb ik allemaal beklommen. De stilte en de rust die ik daarboven beleef, daar kan ik optimaal van genieten!

Na jouw terugkeer bij PostNL, wat heb jij toen als lastig ervaren?

De wielersport heeft mij wel gevormd. Het heeft mij ontzettend gehard. Ik ben een echte doorzetter en leg de lat altijd hoog voor mezelf. In mijn rol als voorman verwachtte ik hetzelfde van mijn medewerkers. Maar dat ging toch net wat anders dan dat ik hoopte. Als je uit de discipline van de topsport komt, heb je een andere mentaliteit dan dat ze hebben bij de Post.

Waarom ben jij bij de Medezeggenschapsraad gegaan?

Ik zag binnen de organisatie een uitdaging om zaken anders aan te pakken. Mijn collega’s kwamen altijd al naar mij toe met vragen. Ik heb er toen voor gekozen om bij de MZ te gaan, om mijn collega’s verder te helpen. Ik denk dat ik hiermee een goede stap heb gemaakt voor mezelf en mijn collega’s. Ik geloof dat als je goed voor je eigen mensen bent, dan krijg je dat van ze terug en dat geeft me een goed gevoel.

Wat is een standpunt waar jij in gelooft?

Als je de mensen de ruimte geeft voor eigen initiatief en verantwoordelijkheid, dan zorgen zij er zelf voor, dat zij op hún manier de klus klaarspelen, binnen de gestelde tijd. Je moet het vertrouwen aan de mensen geven, dan komt het vanzelf goed.

Sinds november 2017 ben jij lid van de Ondernemingsraad Productie. Waarom?

Het was voor mij een eenvoudige keuze, want via de OR kan ik meebeslissen over de koers van PostNL en kan ik mezelf blijven inzetten voor het welbehagen van de medewerkers van PostNL.

Blijf je ook na je pensioen actief binnen de BVPP?

Jazeker! Ik wil heel graag voor de BVPP contact houden met de achterban in Rotterdam. Ik heb een vertrouwensband met collega’s kunnen opbouwen in mijn tijd bij de OR. Ik vind het fijn om iets te kunnen blijven doen voor de mensen, dus mij blijf je nog lange tijd zien!

Daar zijn we bij de BVPP natuurlijk erg blij mee, Martin! Bij dezen, bedankt!

20151208 2043412

septemberactie banner voor bvpp website

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lievereenpapiereninschrijffrm

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

meldpunt

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren